Facebook

Dołącz do nas na facebooku

Start Święta Rodzina z Nazaretu

Święta Rodzina z Nazaretu

 

Święta Rodzina z Nazaretu to Jezus i Jego rodzice: Maryja i Józef. W każdym roku w oktawie Bożego Narodzenia przeżywamy w niedzielę Ich święto – kierujemy zwłaszcza wtedy nasze spojrzenie ku rodzinie z Nazaretu, bo ona dała nam przykład życia domowego Kościoła.

Patronowie rodzin

Są to zatem patronowie rodzin. Dają nam wzór życia nakierowanego ku świętości, wzór pełnego miłości odniesienia do siebie „zjednoczeni w Miłości”, wzór postawy wobec trudności i problemów (kiedy w obliczu pojawiających się trudności muszą uciekać do Egiptu, kiedy doskwiera im brak godziwych warunków podczas przychodzenia na świat Bożej Dzieciny „w ubogim żłobie”), wzór postawy zatroskania macierzyńskiego i tacierzyńskiego wobec dziecka oraz wychowawczego zaangażowania („Znalezienie Jezusa w świątyni”), wzór dawania pierwszeństwa Bogu, szukania w Nim źródła miłości i źródła komunii.

Święta Rodzina ikoną Boga

Benedykt XVI podczas modlitwy na Anioł Pański w 2009 r. stwierdził, że „Bóg zechciał objawić się rodząc się w ludzkiej rodzinie i dlatego rodzina ludzka stała się ikoną Boga! Bóg jest Trójcą, jest wspólnotą miłości, a rodzina, przy całej odmienności pomiędzy tajemnicą Boga i Jego ludzkim stworzeniem, jest jej wyrazem, który odzwierciedla niezgłębioną tajemnicę Boga miłości”. Ks. abp K. Majdański uważa Świętą Rodzinę z Nazaretu za wzór komunii w rodzinie: „Nigdzie i nigdy nie było komunii osób tak prawdziwej, jak w Świętej Rodzinie”. Ma to swoje zastosowanie ze względu na miłość międzyosobową, jak i płodność miłości.

Wzór zjednoczenia w rodzinie

Święta Rodzina stanowi więc dla współczesnych rodzin wzór wszelkich odniesień  – oblubieńczych, ojcowskich, macierzyńskich, synowskich, a także wzór promieniowania relacjami nastawionymi na głęboką więź na zewnątrz, w stosunku do innych. Święta Rodzina może uczyć pięknej jedności w bogactwie różnorodności. Ta doskonała Wspólnota Osób zawiera w sobie unikalne bogactwo osób. Każda wspólnota osób nie powinna niczego niwelować. Bo w świetle Bożego zamysłu na tym polega piękna jedność w różnorodności. Każdy w rodzinie: matka i ojciec, córka i syn, babcia i dziadek jest odrębnym światem, każdy jest inny, w różnym położeniu, sytuacji, płaszczyźnie władzy, zależności, dojrzałości, odpowiedzialności i niedopuszczalne jest to, żeby była w kimkolwiek chęć niwelowania różnic.

Ks. J. Szymczak stwierdza, że Święta Rodzina może uczyć dawania pierwszeństwa Bogu, szukania w Nim źródła miłości i źródła komunii. Maryja i Józef nie stanowili „centrum” sami dla siebie, nie byli też „centrum” wzajemnie dla siebie, lecz mieli wspólne, gorące Centrum – Jezusa – największą miłość Ich życia. Byli wpatrzeni w Niego, skoncentrowani na Nim, dzięki czemu jako małżonkowie patrzyli w „jednym kierunku”. To On był źródłem ich małżeńskiej komunii. W Ich szkole każda rodzina może nauczyć się słuchania i zachowywania Słowa Bożego; budowania na nim komunii z Bogiem i wzajemnych relacji. „Łączy Ich Pan Bóg. Łączy umiłowanie i pełnienie Woli Bożej. To sprawia w Nich wzajemne podobieństwo. To wytwarza między Nimi niezwykłą więź – communio personarum. Komunia, którą kształtuje Duch Święty” (ks. abp K. Majdański).

Święta Rodzina jest najpiękniejszym wzorem rodziny, która zrozumiała, że „człowiek (…) nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego” (KDK 24). Każda z Osób była zupełnym i bezinteresownym darem z siebie, swoim życiem i postępowaniem niosła najpiękniejszy przykład miłości ofiarowującej siebie, a jednocześnie każda z Osób w pełni przyjęła i odwzajemniła dar Pozostałych. Wzór wzajemności… W szkole Świętej Rodziny, pod Ich czujnym i czułym wzrokiem, każdy z członków rodziny może zdobywać cnoty i te postawy ducha, bez których komunia nie jest możliwa  – cnotę bezinteresownej miłości, radosnej służby, cierpliwości w znoszeniu cierpień i trudów codzienności, zawierzenia Bogu, wewnętrznego skupienia, czystości i prawości serca, wierności aż do końca – po cierpienie i krzyż… „Niech Nazaret nauczy nas, czym jest rodzina, jej wspólnota miłości, jej surowe i proste piękno, jej święty i nierozerwalny charakter” (Paweł VI, Przemówienie w Nazarecie, 5 I 1964 r.).

Maryja

Zwłaszcza w Nazarecie, w mieście Zwiastowania, nasze myśli biegną ku Maryi, „pełnej łaski”, matki Świętej Rodziny i naszej Matki. Nazaret przypomina nam o potrzebie poznawania i szanowania tych darów Bożych, jakimi są godność i właściwa rola kobiet, jak również ich szczególne charyzmaty i zdolności. Czy to jako matki w rodzinach, czy przez żywą obecność w pracy zawodowej i w instytucjach społecznych czy też w szczególnym powołaniu do naśladowania naszego Pana przez pełnienie ewangelicznych rad czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, kobiety pełnią niezastąpioną rolę w tworzeniu tej „ekologii ludzkiej”, której nasz świat i ta ziemia tak bardzo potrzebują: chodzi o środowisko, w którym dzieci uczą się kochać i troszczyć o innych, uczciwości i szacunku wobec wszystkich oraz praktykowania cnót miłosierdzia i przebaczenia.

Św. Józef

Tutaj w Nazarecie myślimy także o św. Józefie – mężu sprawiedliwym, którego Bóg zechciał postawić na czele swego domostwa. Na mocnym i ojcowskim przykładzie Józefa Jezus nauczył się cnót mężnej pobożności, dotrzymywania danego słowa, prawości i ciężkiej pracy. W cieśli z Nazaretu widzimy, jak władza oddana w służbę miłości jest nieskończenie owocniejsza niż siła, która próbuje panować. Jak bardzo nasz świat potrzebuje przykładu, przewodnictwa i łagodnej siły takich mężczyzn jak Józef!

Dzieciątko Jezus

Pochylając się nad Rodziną Świętą z Nazaretu, zwracamy się ku Dzieciątku Jezus, który w domu Maryi i Józefa wzrastał w mądrości i rozumieniu aż do dnia rozpoczęcia posługi publicznej. W tym miejscu chciałbym po prostu przekazać szczególną myśl obecnym tu młodym ludziom. Sobór Watykański II uczy, że dzieci mają szczególną rolę do odegrania we wzrastaniu swych rodziców w świętości. Zachęcam was do zastanowienia się nad tym i do tego, aby prowadził was przykład Jezusa nie tylko w okazywaniu szacunku swym rodzicom, ale również do pomagania im, aby coraz pełniej odkrywali miłość, która nadaje naszemu życiu najgłębszy sens. W Świętej Rodzinie z Nazaretu to Jezus uczył Maryję i Józefa czegoś o wielkiej miłości swego niebiańskiego Ojca, ostatniego źródła wszelkiej miłości, od którego każda rodzina w niebie i na ziemi bierze swą nazwę (Benedykt XVI, Nazaret, 14 maja 2009 r.).

Poprawiony (piątek, 23 grudnia 2011 12:19)